Zeichen der Hoffnung inmitten der Verzweiflung

Dr. Ron Kornish

Zuerst veröffentlicht am 20 Juni 2014

Wie behält man Hoffnung inmitten so viel Verzweiflung?
Dies ist eine Frage, die mir häufig von Besuchergruppen in Israel gestellt wird, und welche ich mir zugegebenermaßen selbst stelle, vor allem in letzter Zeit.
Seit dem Scheitern des politischen “Friedensprozesses”, vor sechs Wochen, wurden Verzweiflung und Entmutigung über die Zukunft unserer Region zum Teil unseres täglichen Lebens in Israel und Palästina. Und die Entführung von drei unschuldigen israelischen Jugendlichen und die darauffolgende massive Suchaktion in großen Teilen der besetzten Gebiete, in der letzten Woche, verschlechterten die Stimmung auf beiden Seiten.

Wo findet man also Hoffnung?
Ich fand Hoffnung an zwei Veranstaltungen, an denen ich letzte Woche in Jerusalem teilnahm, welche mich sehr inspirierten.
Die erste Veranstaltung fand am 17. Juni auf dem wunderschönen Dach des “Museum on the Seam” (Museum auf der Grenze) statt, ein spezielles Museum auf der alten israelisch-jordanischen Grenze, welches sich mit sozialer Gerechtigkeit befasst. Anlass war die Veröffentlichung eines detaillierten Gutachtens über die Nachbarschaften von Ostjerusalem, welches von Bimkom – Planer für Planungsrechte, veröffentlicht wurde – einer Organisation, welche auf sensible und systematische Art Palästinensern hilft, mit lokalen Planungsproblemen umzugehen. Es war nicht die klare Beschreibung aktueller Probleme, die den Abend speziell machten, die meisten Anwesenden wussten schon, dass die Stadt Jerusalem und der Staat Israel die Palästinenser schon 47 Jahre lang systematisch diskriminieren. Jetzt wissen wir mehr Details.
Der inspirierende Aspekt des Abends lag darin, dass über 100 israelische Juden und palästinensische Araber (ungefähr 50/50) friedlich an einem schönen Ort im Zentrum Jerusalems im Sinne der Zusammenarbeit, Harmonie, Hoffnung und Konstruktivismus zusammen kamen. Trotz den fortlaufenden Herausforderungen waren alle Anwesenden in einer positiven Stimmung, in der Hoffnung, Jerusalem für all seine Einwohner zu verbessern. Es war ein Moment der Hoffnung, ein Lichtblick, in einer Situation, die oft hoffnungslos scheint.

Die zweite Veranstaltung fand gestern in der Gemeinde Kol Haneshama in Jerusalem statt. Eine Gruppe Juden und Muslime trafen sich, um gemeinsam zu lernen und einen Dialog zu führen. Dieses Treffen fand unter der Führung meiner Organisation, dem Interreligious Coordinating Council in Israel statt, und war Teil einer Serie von Treffen zwischen israelischen Juden und Muslimen, welche seit zwei Jahren unter dem Titel Kodesch (Kolot Datiim Leshalom – Religiöse Stimmen für Frieden) stattfinden. Die Treffen bringen 30 religiöse Oberhäupter, Lehrer, Akademiker, Gemeindeoberhäupter und Journalisten zusammen, um gemeinsam zu lernen, aktuelle Themen zu diskutieren und zu handeln.
In der letzten Kodesch (hebräisch für heilig) Sitzung lernten wir mit Professor Daniella Talmon-Heller von der Universität Ben Gurion darüber, wie der Koran und die Torah in der jeweiligen Tradition gelesen werden. Es war eine hervorragende Diskussion, an der alle Gruppenmitglieder beteiligt waren und etwas lernen und lehren konnten. Es war ein intellektuelles und spirituelles Vergnügen. Und es geschah alles hier in Jerusalem, ohne Fanfare, ohne Presse und ohne Aufregung. Für uns, die in dieses Projekt involviert sind, ist es einfach ein Teil unseres täglichen Arbeitslebens. Aber dieses Treffen war speziell. Es fühlte sich wirklich heilig, einzigartig, inspirierend an. Wir entdeckten wieder, wie viel wir gemeinsam haben, und gleichzeitig auch, wie verschieden wir sind. Wir hörten aktiv und einfühlsam zu, mit dem Ziel, besseres gegenseitiges Verständnis zu erreichen. Jeder in dieser Gruppe verließ das Treffen mit einem guten Gefühl und der Erkenntnis, dass wir diese Art Dialog fortsetzen müssen, trotz den Herausforderungen unserer Umgebung.

Wie behalten wir also die Hoffnung? Indem wir auf Dialog und Aktivität beharren, indem wir ernsthafte Empathie für unterdrückte Teile der Gesellschaft zeigen und indem wir zeigen und daran glauben, dass echtes Zusammenleben zwischen Juden und Muslimen, Israelis und Palästinensern wirklich möglich ist.

Advertisements

بوادر أملٍ وسط حالة يأس

رون كْرونيش

 Times of Israel في

20/6/14

كيف يمكن للمرء أن يعيش لحظة أمل في وسط بحر من اليأس؟

هذا هو السؤال الذي يُطْرَح علي كثيرًا حين تقوم جماعات مختلفة بزيارة إسرائيل، والتي ألتقي بها كثيرًا. وللحقيقة فإني أتساءل أيضًا وأطرح السؤال على نفسي وخصوصًا في الآونة الأخيرة.
مع حالة الانهيار السياسي “لعملية السلام” قبل حوالي 6 أسابيع، أصبح اليأس والتخوف من المستقبل جزءًا من يومياتنا هنا في إسرائيل وفلسطين. وإن خطف 3 مراهقين يهود أبرياء، وعمليات البحث عنهم في الكثير من الأمكنة في الضفة الغربية المحتلة في الأسبوع الماضي، كل هذا زاد الطين بلة، وعكر أكثر العلاقات بين الطرفين.

إذًا، أين يمكن للمرء العثور على بعض الأمل؟
حسنًا، فقد وجدت الأمل في حدثين ملهمين شاركت بهما الأسبوع الماضي في مدينة القدس.
أما الحدث الأول؛ فقد أُقيم يوم الثلاثاء 17 حزيران على سطح متحف على خط التماس، وهو متحف يتناول مواضيع العدل والمجتمعات، والموجود على خط الحدود القديم بين إسرائيل والقدس الأردنية (بوابة مندلباوم). لقد كنت في هذه الأمسية والتي أُطلِقَ فيها كُرّاسات مسح ميدانية حول أحياء القدس الفلسطينية في القدس الشرقية من قبل جمعية “بِمْكوم“؛ مخططون من أجل حقوق التخطيط، وهي جمعية تساعد الفلسطينيين فيما يخص قضايا وصعوبات التخطيط المحلية في أحياءهم بطرق منهجية، وفاعلة أيضًا في مناطق أخرى. لم يكن العمل مجرد عملية وصف للقضايا المطروحة، فقد عرف الحاضرون المشاكل القائمة في القدس الشرقية مسبقًا فيما يخص التمييز المنهجي على طوال 43 عامًا في هذه الأحياء. فما جعل الحفل خاصًا، هو غزارة التفاصيل المتعلقة في الأحياء ودقة المعلومة عنها.
تنبع أهمية هذه الأمسية من خلال نجاحها باستقبال أكثر من 100 ضيف من الإسرائيليين اليهود والفلسطينيين العرب (حوالي نصف بنصف)، والذين تجمعوا مع رسالة سلام في وسط مدينة القدس في روح من الانسجام والأمل والبناء والتعاون. على الرغم من التحديات المستمرة، فقد تحلى الجميع بروح إيجابية وصادقة ورغبة بالنظر نحو المستقبل ورغبة في فهم كيفية تحسين حياة الناس في القدس وجميع ساكنيها. لقد كانت تلك لحظات أمل ووميض إلهام في فضاء يسيطر عليه اليأس

Continue reading

סימני תקווה מתוך ייאוש

 מאת: ד”ר רון קרוניש

פורסם לראשונה ב-20 ביוני 2014

Times of Israel בעיתון

איך שומרים על תקווה כשהייאוש מאיים להשתלט עלינו? זו שאלה שעולה שוב ושוב כשאני נפגש עם קבוצות המבקרים בישראל. אני חייב להודות שאני גם שואל את עצמי את אותה שאלה, במיוחד לאחרונה

מאז קרס ״תהליך השלום״ לפני כחודש וחצי, הייאוש והדכדוך ביחס לעתיד אזורינו הפכו חלק מחיי היום-יום בישראל ובפלסטין. חטיפת שלושת הנערים החפים מפשע, והחיפוש המסיבי אחריהם ברחבי השטחים הכבושים במהלך השבוע האחרון, רק מעמיקים את הדכדוך – בשני הצדדים

אז איפה אפשר למצוא קצת תקווה? את התקווה וההשראה שלי מצאתי בשני ארועים בהם נכחתי בשבוע שעבר, בירושלים

הארוע הראשון התקיים יום שלישי שעבר, ה-17 ביוני, על הגג המרשים של מוזיאון על התפר – מוזיאון חברתי מיוחד הממוקם סמוך לנקודת הגבול הישנה בין ירושלים הירדנית וירושלים הישראלית. בארוע הושק פרסום חדש של עמותת במקום – מתכננים למען זכויות תכנון – הסוקר באופן מפורט את המצב התכנוני בשכונות הפלסטניות ב״מזרח״ ירושלים. העמותה עוסקת בין היתר במתן סיוע תכנוני-מקומי לפלסטינים בירושלים, באופן שיטתי ורגיש. במהלך הערב קבלנו תאור ברור ומפורט על הנושא. זו לא העובדה היחידה שגרמה לחוויה המיוחדת, שהרי לא הופתענו לגלות שהפלסטינים בירושלים סובלים מאפלייה ממסדית גם בשדה התכנון כבר 47 שנה. אבל עכשיו יצאנו מושכלים בפרטי הפרטים של אפלייה זו

ההשראה העיקרית של הערב הייתה בכך שיותר מ-100 יהודים ישראלים וערבים פלסטינים (כחצי חצי) התכנסו במרכז ירושלים באווירה חיובית וקונסטרוקטיבית של הרמוניה ותקוה, של ידידות ואחוה. למרות האתגרים המתמשכים של העת האחרונה, עיניהם ואזניהם של כל הנוכחים כוונו לעתיד: איך אפשר לשפר ביחד את החיים בירושלים למען כל תושביה? היה זה רגע של תקווה, שביב של השראה, מתוך מצב חסר תקווה לכאורה

Continue reading

Invitation to ICCI’s 23rd Annual Symposium on June 22nd, at 19:30

Public Invitation to AGM (3langs)